Η αρχή;

Ισχυρίζομαι πως σήμερα είναι χθες, 9 Αυγούστου 2007, και χρησιμοποιώ ανάλογο χρόνο.

Σήμερα λοιπόν (χθες), μια φιλενάδα μου και συνάδελφος ξεκίνησε ειδικότητα. Είμαι σίγουρη πως πήγε με την ελπίδα να ενθουσιαστεί και με τον φόβο ότι θα απογοητευτεί.

Δεν είναι μόνο ότι αλλάζει ξαφνικά η καθημερινότητα σου, ότι αποκτάς πια ένα ρόλο, ότι οι μέρες σου αποκτούν άλλο νόημα. Είναι και ότι οι υποχρεώσεις αυξάνονται...κι η σταθερότητα επίσης!! Και παρόλο που θεωρούμαι ιδιαίτερα σταθερός άνθρωπος, θα 'λεγα πως αυτού του είδους η σταθερότητα δεν είναι κάτι που έχω μάθει.

Μεγάλη μέρα λοιπόν για την φιλενάδα μου..τη Μαρία. Όποιον και να ρωτήσεις έτσι θα πει...ακόμα κι η ίδια (χθες..Σήμερα μπορεί να έχει αλλάξει γνώμη).

Σημάδι, σημείο ή σύμπτωση, παρέλαβα από το γραμματοκιβώτιο μου έναν φάκελο με αποστολέα τη Νομαρχία μας. Σοκ..Είναι από τις στιγμές που περιμένεις, αλλά ταυτόχρονα σκέφτεσαι <δεν μπορούσε να αργήσει λίγο ακόμη>. Ανέβηκα τις σκάλες μιλώντας μόνη μου, ρωτώντας "τι είναι αυτό παιδιά;". Δεν απευθυνόμουν στο παιδί του νέου μου γείτονα που κατέβαινε εκείνη την ώρα και που πρώτη φορά με είδε και το είδα...Δεν μου απάντησε βέβαια,αλλά με καλημέρισε. Στη σύντομη διαδρομή προς το σπίτι μου, άνοιξα τον φάκελο.

Η Νομαρχία μας λοιπόν, είχε την καλοσύνη να με ενημερώσει ότι η πολυπόθητη θέση μου άνοιξε στις 2 Αυγούστου! Και ας μη βγουν βιαστικά συμπεράσματα. Θέση μου δεν εννοώ 'θεσούλα'. Δεν έχει να κάνει με μια θέση βολέματος, που θα με εξασφαλίσει, που αυτό, που το άλλο, κι άλλες παρόμοιες δημοσιουπαλληλικές ατάκες απόγνωσης όπου σε οδηγεί ο ελληνικός κρατουλίσκος.

Είναι η θέση ειδίκευσης μου. Η θέση που περιμένουμε όλοι οι ιατροί με αγωνία, λαχτάρα, επιθυμία, ενθουσιασμό, όρεξη και μετά από κάποιους μήνες και με οργή.

Επιτέλους. Μετά από 4 χρόνια από τότε που ορκίστηκα ιατρός θα αρχίσω πάλι να μαθαίνω (δυστυχώς μόνη), θα αρχίσω να νιώθω πως ξέρω γιατί πάω στη δουλειά κάθε μέρα. Επιτέλους, τέλος η ακαδημαϊκή ιατρική αδράνεια, θέλω να πιστεύω δηλαδή.

Βέβαια οφείλω να επισημάνω ότι πρόκειται να αρχίσω μια ειδικότητα που δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα κάνω. Αλλά μια και η ειδικότητα που ήθελα, ενδοκρινολογία, είχε περί τα 4 χρόνια αναμονή στο πρώτο μέρος της και περί τα 8 στο κύριο...το ξανασκέφτηκα. Είναι που θέλω να μπορώ να πηγαίνω για αρκετά χρόνια στη δουλειά μου χωρίς να πονούν τα γόνατα μου και χωρίς να χρειάζομαι τεχνητή οδοντοστοιχία.

Αυτά λοιπόν...τη μέρα που η Μαρία άρχιζε, η Νομαρχία μας μού πήρε την αγωνία (λέμε τώρα). Έγινε αυτή η μέρα έναρξη μιας αντίστροφης και συνάμα 'ίσιας' μέτρησης.

ΕΚ