Ελήφθη, όβερ

Τη Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2008 παρέλαβα μια επιστολή από το ΙΚΑ.

..............................................................................................................

Επιτέλους, η απόφαση πρόσληψης έφτασε και μπορώ να παρουσιαστώ. Αναρωτιέμαι αν ο Θεός προσπαθεί να με πείσει για την ύπαρξη του. Πρώτα το δήθεν για το διορισμό ειδοποιητήριο, που ήρθε στις 8 Νοεμβρίου 2007, τώρα η απόφαση πρόσληψης ‘αυτοπροσώπως’, που πάλι σε εορτή κατέφθασε. Δεν πείθομαι όμως έτσι εύκολα. Εξάλλου, δεν ξεχνώ ότι η τότε ειδοποίηση ήταν τελικά για κάτι εισιτήρια ποδοσφαιρικού αγώνα, και ότι η πρόσληψη έφτασε 5 μήνες αφού άνοιξε η θέση μου.

5 μήνες. Ταχύτατοι οι δημόσιοι φορείς...

Διαβάζω λοιπόν την απόφαση, και βλέπω ότι η πρόσληψη μου είναι για 2 χρόνια και 9 μήνες. Αφαιρέθηκε δηλαδή, το τρίμηνο που κάνουμε πριν το αγροτικό. Ωραιότατα! Ως τι μου αναγνωρίστηκε δηλαδή, ως παθολογία ή χειρουργική; Και γιατί αφαιρέθηκε εφόσον υπάρχει νόμος που ορίζει ότι αφαιρείται μόνο από τις ειδικότητες που έχουν παθολογία ή χειρουργική;

Άντε ξανά μανά τηλέφωνα.

Μιλώ με τον τύπο του νοσοκομείου. Δεν ξέρει λέει αυτός τους νόμους. Αυτός απλά κάνει τις προσλήψεις. Σιγά ρε μεγάλε, σόρυ που σε ζορίσαμε! Βέβαια, από το να μου πει κάτι που έβγαλε από το μυαλό του, καλύτερα που παραδέχτηκε ότι δε γνωρίζει.

Τηλέφωνο στη διοίκηση του ΙΚΑ, στην περίφημη κα Αστερή. Και εκεί μου τη λέει ξανά....Εσείς, μου λέει, μου στείλατε το νόμο, αλλά το Υπουργείο λέει άλλα, και δεν ξέρω τι είναι και που βρήκατε αυτό που μου στείλατε. Ξαναμίλησα με το Υπουργείο, συνεχίζει, και λένε ότι το τρίμηνο αφαιρείται από όλους. Εξάλλου, συνεχίζει ακόμα, το λέει και ο διορισμός σας, αν θέλετε να σας το διαβάσω. Της απάντησα ότι την πιστεύω, δε χρειάζεται να μου το διαβάσει, και αν το λένε άλλοι διορισμοί θα το λέει και ο δικός μου, που δεν έλαβα ποτέ όμως. Συνεχίζω κι εγώ, το ξέρω ότι δεν είναι δική σας ευθύνη, κι ενώ εσείς μπορέσατε να επικοινωνήσετε ξανά με το υπουργείο, εγώ δεν μπόρεσα. Αυτό που σας έστειλα είναι ο νόμος, δεν μπορώ να σας στείλω και την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, δεν την έχω. Αλλά, είναι δυνατόν να μην ξέρει το υπουργείο;, ρωτάω. Είναι δυνατόν; Απαντάει.

Με τα πολλά και τα λίγα, την ευχαρίστησα, έκλεισα και αμέσως πήρα το ΚΕΠ του υπουργείου υγείας. Δεν αναφέρθηκα στη δική μου περίπτωση, απλά τηλεφώνησα ως υποψήφια ειδικευόμενη ιατρός για να ενημερωθώ για το τι ισχύει για το τρίμηνο. Από το ΚΕΠ του υπουργείου με παρέπεμψαν στη Διεύθυνση Νομικών Προσώπων, τμήμα ιατρών.

Επικοινωνώ με το τμήμα αυτό, και αφού εξηγώ ότι από το ΚΕΠ μου είπαν να επικοινωνήσω με αυτούς, εξηγώ ότι θέλω να μάθω αν ισχύει ο νόμος 3580/2007 και πως ερμηνεύεται. Και μου λέει η υπάλληλος, ότι το τμήμα τους δεν είναι αρμόδιο και με παραπέμπει στο τμήμα ειδικευομένων, και συγκεκριμένα στην κα Τσαγκαράκη. Μου δίνει το τηλέφωνο, το είχα βέβαια, αλλά ανάθεμα αν έχω πιάσει ποτέ.

Τηλεφωνώ, μία δύο τρεις... Απευθείας, μέσω τηλεφωνικού κέντρου, ξανά απευθείας. Τίποτα. Το τηλέφωνο για τους ειδικευόμενους και πάλι δεν είναι προσβάσιμο.

Τηλεφωνώ στη διεύθυνση υγείας του νομού μου. Ρωτώ. Μου λέει η κυρία ότι δεν ξέρει τίποτα για αυτό, ούτε έχουν ενημερωθεί για το νόμο αυτό, αλλά μου ζήτησε να της τον πω, για να ψάξει και να μάθει. Εύγε! Η μοναδική που έδειξε προθυμία να δει τι τρέχει και δεν με αντιμετώπισε σαν κακοποιό που πάω να την ξεγελάσω. (Άκου που το βρήκα; Τι να σας πω κα Αστερή!...Λέτε να το πλαστογράφησα και να πήγα να σας τον περάσω για ψήφισμα της Βουλής;)

Λόγω της στάσης της κας Αστερή, λόγω του ότι πάλι δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω με το υπουργείο (συγκρατιέμαι μη βρίσω), και λόγω του ότι δοκιμάζουν την υπομονή μου και εξακολουθούν να με προσβάλλουν (και ξέρω ότι δεν είναι προσωπικό, αρκεί που είμαι πολίτης), αποφάσισα να επικοινωνήσω και με το συνήγορο του πολίτη.

Με συμβούλεψαν να κάνω αναφορά. Την συνέθεσα λοιπόν, με όσες λεπτομέρειες μπορούσα, και όσο πιο απλά γινόταν. Όλη τη Δευτέρα αυτό έκανα. Εχθές είχα δουλειές με τράπεζες. Οπότε σήμερα, Τετάρτη μπόρεσα και έστειλα την αναφορά στο συνήγορο του πολίτη. Ξέρω ότι ίσως αργήσουν. Θα χρειαστεί τουλάχιστον ένα εξάμηνο φαντάζομαι. Αλλά, αξίζει να περιμένω.